Shloka 12
मैत्रेयागमनम् — The Arrival of Maitreya and the Admonition to Duryodhana
तस्योरुवाताभिहतास्ताम्रपल्लवबाहव: । विदूरजाताश्न लता: समाश्लिष्यन्ति पादपान्,उसकी जाँघोंकी हवाके वेगसे आहत हो ताम्रवर्णके पल्लवरूपी बाँहोंद्वारा सुशोभित दूरकी लताएँ भी मानो वृक्षोंसे लिपटी जाती थीं
tasyoruvātābhihatās tāmrāpallavabāhavaḥ | vidūrajātāś ca latāḥ samāśliṣyanti pādapān ||
അവന്റെ തുടകളിൽ നിന്നുയർന്ന കാറ്റിന്റെ പ്രബല വേഗത്തിൽ തട്ടി, ദൂരത്ത് വളർന്ന വള്ളികൾ—ചെമ്പുനിറമുള്ള কোমല പല്ലവങ്ങളെ കൈകളെന്നപോലെ ധരിച്ച്—മരങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി।
विदुर उवाच
Educational Q&A
The verse uses nature imagery to suggest that great strength inevitably affects the surroundings; ethically, power carries responsibility because its force spreads beyond the agent to others.
Vidura describes a vivid scene where gusts generated by a person’s vigorous movement buffet distant creepers, whose reddish new leaves make them look like they have arms as they cling to nearby trees.