Shloka 13
तस्मिन् क्षणेडथ प्रववो मारुतो भूशदारुण: । रजसा संवृतं तेन नष्टज्योतिरभून्नरभ:,इसी समय बड़ी प्रचण्ड वायु चलने लगी। उसकी उड़ायी हुई धूलसे आच्छादित हो आकाशके तारे भी अस्त हो गये-से जान पड़ते थे
tasmin kṣaṇe ’tha pravavo māruto bhūśadāruṇaḥ | rajasā saṃvṛtaṃ tena naṣṭajyotir abhūn nabhaḥ ||
അന്നേ ക്ഷണത്തിൽ ഭൂമിയേയും ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രചണ്ഡമായ കാറ്റ് വീശി. അതുയർത്തിയ പൊടിയിൽ ആകാശം മൂടപ്പെട്ടു; ആകാശത്തിന്റെ പ്രകാശം തന്നെ നഷ്ടമായതുപോലെ—നക്ഷത്രങ്ങളും മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി।
विदुर उवाच
Educational Q&A
The verse uses a sudden, violent disturbance in nature as a moral and narrative signal: when adharma or grave turning-points approach, the world itself appears unsettled. It frames events as ethically weighty, not merely political or personal.
Vidura describes an abrupt, terrifying wind that raises dust and veils the sky, making it seem as if the light (even the stars) has disappeared—an ominous atmospheric change marking a critical moment.