Shloka 44
अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
नूपशिरोमणे! जब कर्ण और अर्जुनके द्वैरथयुद्धका अवसर प्राप्त होगा, उस समय आपको ही कर्णके सारथिका काम करना पड़ेगा; इसमें तनिक भी संशय नहीं है ।। तत्र पाल्यो<र्जुनो राजन् यदि मत्प्रियमिच्छसि । तेजोवधश्न ते कार्य: सौतेरस्मज्जयावह:
nūpaśiromaṇe! yadā karṇa-arjunayoḥ dvairatha-yuddhasyāvasaro prāpsyate, tadā tvam eva karṇasya sārathikāryaṁ kartavyaḥ; atra tan-mātraṁ api saṁśayo nāsti. tatra pālyo 'rjuno rājan yadi mat-priyam icchasi. tejo-vadhaś ca te kāryaḥ sūteḥ asmāt jayāvahaḥ.
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു— ഹേ നൃപശിരോമണേ! കർണ്ണനും അർജുനനും തമ്മിലുള്ള ദ്വൈരഥയുദ്ധത്തിന്റെ അവസരം വന്നാൽ, നീ തന്നേ കർണ്ണന്റെ സാരഥിയാകേണ്ടിവരും; ഇതിൽ അല്പമെങ്കിലും സംശയമില്ല. അതിനാൽ, രാജൻ, നീ എനിക്ക് പ്രിയമായതു ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ സമയത്ത് അർജുനനെ സംരക്ഷിക്കണം. കൂടാതെ സൂതപുത്രന്റെ യുദ്ധതേജസ്സും നീ നിയന്ത്രിക്കണം; അതാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ജയകരം.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights pragmatic dharma in wartime: a king must prioritize the protection of his side’s key warrior (Arjuna) and adopt strategic measures—even against an opponent’s prowess—so that the larger cause and responsibility of leadership are upheld.
Yudhiṣṭhira addresses a king with an honorific, anticipating the decisive Karṇa–Arjuna chariot duel. He insists that the addressee must serve as Karṇa’s charioteer at that moment and, if he wishes to please Yudhiṣṭhira, must ensure Arjuna’s safety and restrain the charioteer’s (Karṇa’s) fighting brilliance to secure victory for the Pāṇḍavas.