Shloka 12
अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
इह क्षेत्रे क्रियते पार्थ कार्य न वै किज्चित् क्रियते प्रेत्य कार्यम् कृतं त्वया पारलौक्यं च कर्म पुण्यं महत् सद्धिरतिप्रशस्तम्
sañjaya uvāca | iha kṣetre kriyate pārtha kāryaṁ na vai kiñcit kriyate pretya kāryam | kṛtaṁ tvayā pāralaukyaṁ ca karma puṇyaṁ mahat saddhir atipraśastam |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പാർഥാ! ഈ ദേഹധാരിയായ ജീവിതക്ഷേത്രത്തിലേയാണ് ചെയ്യേണ്ട കർമ്മം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്; മരണാനന്തരം യാതൊരു പ്രവർത്തിയും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. നീ പരലോകത്തിൽ ഫലം തരുന്ന മഹത്തായ പുണ്യകർമ്മം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; സദ്ജനങ്ങൾ അതിനെ അത്യന്തമായി പ്രശംസിച്ചിട്ടുണ്ട്.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse stresses urgency in dharma: meaningful duty and meritorious action can be performed only while one is alive; after death, one cannot initiate new deeds. Therefore one should act rightly now, earning puṇya that benefits beyond this life.
Sanjaya addresses Partha (Arjuna), commending him for having already performed a great virtuous deed that brings otherworldly benefit, a deed praised by the righteous—framing Arjuna’s conduct in terms of timely, embodied moral action.