Shloka 12
Nahūṣa’s Pride, the Ṛṣi-Borne Palanquin, and the Search for Indra (नहुष-इन्द्राणी-प्रकरणम्)
इच्छाम्यहमथापूर्व वाहनं ते सुराधिप । यन्न विष्णोर्न रुद्रस्य नासुराणां न रक्षसाम्,सुरेश्वर! पहले जो इन्द्र थे, उनके वाहन हाथी, घोड़े तथा रथ आदि रहे हैं, परंतु आपका वाहन उनसे सर्वथा विलक्षण--अपूर्व हो, ऐसी मेरी इच्छा है। वह वाहन ऐसा होना चाहिये, जो भगवान् विष्णु, रुद्र, असुर तथा राक्षसोंके भी उपयोगमें न आया हो
icchāmy aham athāpūrva vāhanaṁ te surādhipa | yan na viṣṇor na rudrasya nāsurāṇāṁ na rakṣasām, sureśvara ||
ശല്യ പറഞ്ഞു—ഹേ സുരാധിപാ! നിനക്കായി ഞാൻ ഒരു അപൂർവ വാഹനമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്—അത് വിഷ്ണുവിന്റേതുമല്ല, രുദ്രന്റേതുമല്ല, അസുരന്മാരുടേതുമല്ല, രാക്ഷസന്മാരുടേതുമല്ല.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the cultural and ethical idea that true eminence seeks what is uniquely fitting and uncontaminated by prior claim—symbolized by a never-before-used vāhana. It reflects how status and responsibility are expressed through distinctive, appropriate insignia rather than mere imitation.
Śalya addresses Indra and expresses a wish to provide (or see provided) an extraordinary vehicle for him—one unlike the customary mounts of earlier Indras and not used even by major gods or demonic beings—emphasizing Indra’s singular preeminence.