Shloka 39
Udyoga Parva Adhyāya 132 — Vidura’s Counsel on Udyama, Yaśas, and Kṣātra-Dharma
पुत्र उवाच कि नु ते मामपश्यन्त्या: पृथिव्या अपि सर्वया । किमाभरणकृत्यं ते कि भोगैर्जीवितेन वा,पुत्र बोला--माँ! यदि तू मुझे न देखे तो यह सारी पृथ्वी मिल जानेपर भी तुझे क्या सुख मिलेगा? मेरे न रहनेपर तुझे आभूषणोंकी भी क्या आवश्यकता होगी? भाँति-भाँतिके भोगों और जीवनसे भी तेरा कया प्रयोजन सिद्ध होगा?
putra uvāca: kiṁ nu te mām apaśyantyāḥ pṛthivyā api sarvayā | kim ābharaṇakṛtyaṁ te kiṁ bhogair jīvitena vā ||
പുത്രൻ പറഞ്ഞു— അമ്മേ! നീ എന്നെ കാണാൻ കഴിയാതെ വന്നാൽ, സർവ്വ ഭൂമിയും ലഭിച്ചാലും നിനക്ക് എന്ത് സന്തോഷം? ഞാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ആഭരണങ്ങൾ എന്തിന്? പലവിധ ഭോഗങ്ങളാലോ, ജീവിച്ചിരിപ്പാലോ പോലും നിനക്ക് ഏതു പ്രയോജനം സിദ്ധിക്കും?
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how worldly gains—power, wealth, ornaments, and sensory pleasures—lose their meaning when severed from the relationships and affections that give life value. It underscores an ethical insight: human well-being is not measured merely by possessions, but by the presence and welfare of loved ones.
In a poignant exchange, a son addresses his mother, questioning what benefit she could derive from sovereignty over the whole earth, from adornments, or even from continued life, if she were deprived of seeing him. The speech intensifies the emotional and moral stakes of the situation by contrasting personal loss with worldly prosperity.