Shloka 50
श्रद्धधानेन वै भाव्यमेवमाह गुरुर्मम । महाराज! ठीक ऐसी ही बात है। इस विषयमें कोई अन्यथा विचार नहीं करना चाहिये। मेरे गुरुका कथन है कि महाभारतकी इस महिमा और फलपर श्रद्धा रखनी चाहिये ।।
śraddadhānena vai bhāvyam evam āha gurur mama | mahārāja! ṭhīk aisī hī bāt hai | asmin viṣaye na kaścid anyathā vicāraḥ kartavyaḥ | mama guroḥ kathanaṃ yat mahābhāratasya asyā mahimā-phale śraddhā kartavyā || vācakasya tu dātavyaṃ manasā yad yad icchati, hasty-aśva-ratha-yānāni vāhanāni viśeṣataḥ |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“ഈ കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ സമീപിക്കണം—എന്നാണ് എന്റെ ഗുരു പറഞ്ഞത്. മഹാരാജാ, അതെ, അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; ഇതിൽ വിരുദ്ധമായ ചിന്ത പാടില്ല. മഹാഭാരതത്തിന്റെ മഹിമയിലും അതു നൽകുന്ന ഫലത്തിലും വിശ്വാസം സ്ഥാപിക്കണം—ഇതാണ് എന്റെ ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശം. കൂടാതെ, വാചകന്റെ മനസ്സിൽ എന്തെന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ അതെല്ലാം അവനു നൽകണം—പ്രത്യേകിച്ച് ആന, കുതിര, രഥം, പല്ലക്കി മുതലായ വാഹനങ്ങൾ।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage teaches that one should hold firm faith (śraddhā) in the Mahābhārata’s greatness and its promised spiritual fruit, as affirmed by the teacher’s authority, and that generosity toward the reciter—giving what he desires, especially valuable conveyances—is a proper dharmic response to sacred recitation.
Vaiśampāyana addresses the king and reinforces his teacher’s instruction: do not doubt this doctrine; maintain faith in the Mahābhārata’s efficacy. He then specifies the practical ritual-ethical corollary—honoring the reciter with gifts, notably elephants, horses, chariots, palanquins, and other vehicles.