Shloka 16
यद् यद् गृहे वरं किंचिद् यद् यदस्ति महद् वसु । तत् तद् देयं द्विजातिभ्य आत्मा दाराश्न सूनव:
yad yad gṛhe varaṃ kiñcid yad yad asti mahad vasu | tat tad deyaṃ dvijātibhya ātmā dārāś ca sūnavaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഗൃഹത്തിൽ എന്തെല്ലാം ശ്രേഷ്ഠമുണ്ടോ, എന്തെല്ലാം മഹത്തായ സമ്പത്തുണ്ടോ—അത് എല്ലാം ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനമായി നൽകണം; അതിലുപരി, തനിക്കുതന്നെയും, ഭാര്യയെയും, പുത്രന്മാരെയും പോലും (സമ്പൂർണ്ണ ത്യാഗ-ദാനഭാവത്തോടെ) അർപ്പിക്കണം।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches radical generosity and detachment: whatever is best in one’s household and whatever wealth one has should be given in charity—especially to the dvijātis—cultivating renunciation and merit rather than clinging to possessions and familial identity.
In Svargārohaṇa, as the narrative moves toward its concluding moral reckoning, Vaiśampāyana reports an instruction emphasizing dāna and tyāga: the ideal response at life’s end (or in a dharmic culmination) is to relinquish household goods and wealth through gifting, expressing final non-attachment.