महादानानि देयानि रत्नानि विविधानि च । मनुष्य अपने मनको संयममें रखते हुए बाहर-भीतरसे शुद्ध हो महाभारतमें वर्णित इस इतिहासको क्रमश: यथावत् रूपसे सुनकर इसे समाप्त करनेके पश्चात् इनमें मारे गये प्रमुख वीरोंके लिये श्राद्ध करे। भारत! भरतभूषण! महाभारत सुनकर श्रोता अपनी शक्तिके अनुसार ब्राह्मणोंको भक्तिभावसे नाना प्रकारके रत्न आदि बड़े-बड़े दान दे
mahādānāni deyāni ratnāni vividhāni ca | manuṣyaḥ svamanasaḥ saṃyame sthitaḥ bahiḥ-antar-śuddhaḥ mahābhārate varṇitam imaṃ itihāsaṃ kramaśaḥ yathāvat śrutvā samāpayitvā teṣu hata-pramukha-vīrāṇāṃ śrāddhaṃ kuryāt | bhārata bharatabhūṣaṇa mahābhārataṃ śrutvā śrotā yathāśakti brāhmaṇebhyo bhaktibhāvena nānāvidhāni ratnādi mahādānāni dadyāt ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—മഹാദാനങ്ങൾ നൽകണം; വിവിധവിധ രത്നാദികളും. മനസ്സിനെ സംയമപ്പെടുത്തി, ബാഹ്യാന്തര ശുദ്ധിയോടെ, മഹാഭാരതത്തിൽ വർണ്ണിക്കപ്പെട്ട ഈ ഇതിഹാസം ക്രമമായി യഥാവിധി ശ്രവിക്കണം; സമാപ്തിക്കു ശേഷം, അതിൽ ഹതരായ പ്രധാന വീരന്മാർക്കായി ശ്രാദ്ധകർമ്മം നടത്തണം. ഹേ ഭാരതാ, ഭരതഭൂഷണാ! മഹാഭാരതം കേട്ട ശേഷം ശ്രോതാവ് തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഭക്തിയോടെ ബ്രാഹ്മണർക്കു രത്നാദി മഹാദാനങ്ങൾ നൽകണം.
वैशम्पायन उवाच
The passage teaches that sacred listening should be joined with inner discipline and purity, and culminate in ethical action: honoring the dead through śrāddha and supporting brāhmaṇas through charitable giving according to one’s means.
Vaiśampāyana gives a concluding injunction about how a listener should complete the Mahābhārata: hear it properly in sequence, maintain self-control and purity, then perform śrāddha for the principal fallen heroes and offer major gifts—such as jewels—to brāhmaṇas with devotion.