Shloka 59
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
भारताध्ययनात् पुण्यादपि पादमधीयत: । श्रद्धया परया भक्त्या श्राव्यते चापि येन तु
bhāratādhyayanāt puṇyād api pādam adhīyataḥ | śraddhayā parayā bhaktyā śrāvyate cāpi yena tu ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— പരമശ്രദ്ധയും ഭക്തിയുംകൊണ്ട് മഹാഭാരതത്തിലെ ഒരു പാദം മാത്രമെങ്കിലും ആരാണോ ശ്രവിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവർക്കു ശ്രവിപ്പിക്കുന്നത്, അവന് സമ്പൂർണ്ണ ഭാരതാധ്യയനത്തിന്റെ പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sincere śraddhā (faith) and bhakti (devotion) in hearing or reciting even a small portion of the Mahābhārata yields the full spiritual merit of studying the whole epic, emphasizing inner disposition over sheer quantity of learning.
In the closing context of the Svargārohaṇa Parva, Vaiśampāyana highlights the phala-śruti (statement of benefits) of the Mahābhārata, praising the power of listening and recitation as a means to attain auspicious spiritual accomplishment.