Shloka 7
अभिमन्युविलापः (Abhimanyu-vilāpa) — Uttarā’s lament, observed and framed by Gandhārī
काम्यरूपवती चैषा परिष्वजति भामिनी । लज्जमाना पुरा चैनं माध्वीकमदमूर्च्छिता,सुभद्राकुमारका मुख प्रफुल्ल कमलके समान शोभा पाता है। उसकी ग्रीवा शंखके समान और गोल है। कमनीय रूप-सौन्दर्यसे सुशोभित माननीय एवं मनस्विनी उत्तरा पतिके मुखारविन्दको सूँघकर उसे गलेसे लगा रही है। पहले भी यह इसी प्रकार मधुके मदसे अचेत हो सलज्जभावसे उसका आलिंगन करती रही होगी
Vaiśampāyana uvāca: kāmyarūpavatī caiṣā pariṣvajati bhāminī | lajjamānā purā cainaṃ mādhvīkamada-mūrcchitā ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—കാമ്യരൂപവതിയായ ആ ഭാമിനി അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു. മുമ്പും ലജ്ജയോടെ, മധുവിന്റെ മദത്തിൽ മൂർഛിച്ചവളെപ്പോലെ, അവനെ കൈകളിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നുവെന്നപോലെ—ഇപ്പൊഴും സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രബലതയിൽ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the power of human attachment and vulnerability—how desire, modesty, and altered states (intoxication) can overwhelm self-control—set against the larger ethical atmosphere of the epic’s post-war sorrow.
The narrator describes a woman embracing a man; she is bashful and appears as though she had done so earlier too, when overcome by the intoxication of mādhvīka (mead), suggesting an intimate, emotionally charged moment.