Shloka 5
स्त्रीपर्व — गान्धारीविलापः
Strī Parva — Gāndhārī’s Lament over the Fallen
युवा वृन्दारक: शूरो विकर्ण: पुरुषर्षभ । सुखोषित: सुखार्हश्च शेते पांसुषु माधव,पुरुषप्रवर माधव! विकर्ण नवयुवक, देवताके समान कान्तिमान्, शूरवीर, सुखमें पला हुआ तथा सुख भोगनेके ही योग्य था; परंतु आज धूलमें लोट रहा है
yuvā vṛndārakaḥ śūro vikarṇaḥ puruṣarṣabha | sukhoṣitaḥ sukhārhaś ca śete pāṃsuṣu mādhava ||
പുരുഷപ്രവര മാധവാ! വികർണൻ നവയൗവനക്കാരൻ, ദേവനെപ്പോലെ കാന്തിമാൻ, ശൂരവീരൻ, സുഖത്തിൽ വളർന്നവൻ, സുഖഭോഗത്തിന് യോജ്യൻ; എന്നാൽ ഇന്ന് അവൻ പൊടിയിൽ കിടന്ന് ഉരുളുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and existential cost of war: status, youth, beauty, and a life of privilege collapse into the same dust. It evokes vairāgya (dispassion) and moral reflection on how violence annihilates what society deems most worthy of protection.
In the aftermath of the Kurukṣetra slaughter, Vaiśampāyana describes the fallen—here Vikarṇa—emphasizing the contrast between his noble, comfort-filled upbringing and his present state, lying dead in the dust, intensifying the lamentation of the Strī-parvan context.