Shloka 20
स्त्रीपर्व — गान्धारीविलापः
Strī Parva — Gāndhārī’s Lament over the Fallen
दुःसहस्यैतदाभाति शरीरं संवृतं शरै: । गिरिरात्मगतै: फुल्लै: कर्णिकारैरिवाचित:,उसी दुःसहका यह शरीर बाणोंसे खचाखच भरा हुआ है, जो अपने ऊपर खिले हुए कनेरके फूलोंसे व्याप्त पर्वतके समान सुशोभित होता है
duḥsahasyaitad ābhāti śarīraṁ saṁvṛtaṁ śaraiḥ | girir ātmagataiḥ phullaiḥ karṇikārair ivācitaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ദുഃസഹന്റെ ഈ ശരീരം അമ്പുകളാൽ കനത്തായി മൂടപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു; സ്വന്തം മേൽ വിരിഞ്ഞ കർണികാരപുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു പർവ്വതംപോലെ അത് ദൃശ്യമാകുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the tragic irony of war: even a slain body can be described with aesthetic imagery, reminding the listener that beauty and horror can coexist in human perception, and that martial glory is inseparable from suffering and impermanence.
The narrator Vaiśampāyana describes Duḥsaha’s corpse on the battlefield, pierced and covered with arrows, comparing it to a mountain covered with blooming karṇikāra flowers—an image that heightens the pathos of the post-war scene.