Shloka 2
धृतराष्ट्रस्य उपालम्भः तथा पाण्डव-समाश्वासनम् | Dhṛtarāṣṭra Reproved and the Pāṇḍavas Consoled
सो<भ्ययात् पुत्रशोकार्त: पुत्रशोकपरिप्लुतम् शोचमानं महाराज भ्रातृभि: सहितस्तदा,वैशम्पायनजी कहते हैं--महाराज जनमेजय! समस्त सेनाओंका संहार हो जानेपर धर्मराज युधिष्ठिरने जब सुना कि हमारे बूढ़े ताऊ संग्राममें मरे हुए वीरोंका अन्त्येष्टिकर्म करानेके लिये हस्तिनापुरसे चल दिये हैं, तब वे स्वयं पुत्रशोकसे आतुर हो पुत्रोंके ही शोकमें डूबकर चिन्तामग्न हुए राजा धृतराष्ट्रके पास अपने सब भाइयोंके साथ गये
so 'bhyayāt putraśokārtaḥ putraśokapariplutam | śocamānaṃ mahārāja bhrātṛbhiḥ sahitas tadā ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—മഹാരാജാവേ! അപ്പോൾ പുത്രശോകത്തിൽ ആർത്തനായ യുധിഷ്ഠിരൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം, പുത്രശോകത്തിൽ മുങ്ങി വിലപിക്കുന്ന ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even after a righteous cause is pursued, the fruits of war are suffering and shared bereavement; dharma in the aftermath shifts toward compassion, responsibility, and the performance of necessary rites and duties for the dead.
After the annihilation of the armies, Yudhiṣṭhira—grieving for his sons—approaches the grieving Dhṛtarāṣṭra together with his brothers, marking a moment of encounter between the victors and the bereaved elders in the war’s aftermath.