Shloka 6
Chapter 10: Survivors Console the Royal Couple and Disperse (धृतराष्ट्र–गान्धारी प्रति निवेदनम्)
वहाँ राजाके पास पहुँचकर अत्यन्त शोकमें डूबी हुई वे सारी स्त्रियाँ एक-दूसरीको पुकार-पुकारकर परस्पर गलेसे लग गयीं और जोर-जोरसे फूट-फ़ूटकर रोने लगीं ।। ता: समाश्वासयत क्षत्ता ताभ्यश्षार्ततर: स्वयम् । अश्रुकण्ठी: समारोप्य ततो5सौ निर्ययौ पुरात्,विदुरजीने उन सब स्त्रियोंको आश्वासन दिया। वे स्वयं भी उनसे अधिक आर्त हो गये थे। आँसुओंसे गदगद कण्ठ हुई उन सबको रथपर चढ़ाकर वे नगरसे बाहर निकले
tāḥ samāśvāsayat kṣattā tābhyaś cārtataraḥ svayam | aśrukaṇṭhīḥ samāropya tato 'sau niryayau purāt ||
അപ്പോൾ ക്ഷത്താവായ വിദുരൻ ആ സ്ത്രീകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ അവൻ തന്നെയായിരുന്നു അവരേക്കാൾ അധികം ആർത്തനായത്. കണ്ണീരാൽ തൊണ്ട മുട്ടിയ അവരെല്ലാം രഥത്തിൽ കയറ്റി, അവൻ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid overwhelming personal sorrow, dharma expresses itself as compassionate action—consoling the afflicted, providing practical support, and guiding the vulnerable to safety. Vidura embodies ethical steadiness: he does not deny grief, but he channels it into care.
After reaching the king’s vicinity, the women break down in mutual embraces and loud weeping. Vidura (the kṣattā) attempts to reassure them; though he is himself deeply pained, he helps the tear-choked women onto a chariot and then departs with them out of the city.