Shloka 17
Yuddha-yajña-vyākhyāna (The Battle as Sacrifice): Ambarīṣa–Indra Saṃvāda
प्रासतोमरसंघाता: खड्गशक्तिपरश्चधा: । ज्वलन्तो निशिता: पीता: खुचस्तस्याथ सत्रिण:,प्रास, तोमरसमूह, खड्ग, शक्ति, फरसे आदि चमचमाते हुए तीखे और पानीदार शस्त्र यज्ञकर्ताके लिये खुक॒का काम देते हैं
prāsatomarasaṅghātāḥ khaḍgaśaktiparaśvadhāḥ | jvalanto niśitāḥ pītāḥ khucas tasyātha satriṇaḥ ||
പ്രാസങ്ങൾ, തോമരക്കൂട്ടങ്ങൾ, ഖഡ്ഗങ്ങൾ, ശക്തികൾ, പരശ്വധങ്ങൾ മുതലായവ—ജ്വലിക്കുന്നപോലെ തിളങ്ങി, മൂർച്ചയോടെ, രക്തവർണ്ണത്തിൽ മിനുങ്ങി—ആ യജ്ഞകർത്താവിന് ‘ഖുച’ എന്നപോലെ, ഹാനിയില്ലാത്ത ഉപകരണങ്ങളായി മാറുന്നു.
अम्बरीष उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that steadfast adherence to dharma—here expressed through the sanctity of sacrifice and disciplined conduct—creates a moral-ritual protection so strong that even the threat of weapons is portrayed as losing its power.
Ambarīṣa describes, in vivid martial imagery, many kinds of sharp, shining weapons and states that for the sacrificer they function as something insignificant or harmless—emphasizing the safeguarded status of one engaged in righteous sacrificial duty.