Shloka 15
राज्ञोऽभिषेकः, अराजकदोषः, दण्डधारणस्य आवश्यकता
Royal Consecration, the Fault of Kinglessness, and the Necessity of Enforcement
आह्रिकं जपमानस्य देवान् पूजयत: सदा । धर्मेण पुरुषव्याप्र धर्माश्रमपदं भवेत्
āhrikaṃ japamānasya devān pūjayataḥ sadā | dharmeṇa puruṣavyāpta dharmāśramapadaṃ bhavet, puruṣasiṃha! |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—പുരുഷസിംഹമേ! നിത്യമായി ആഹ്നികകർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച്, മന്ത്രജപം ചെയ്ത്, എപ്പോഴും ദേവന്മാരെ പൂജിക്കുന്നവൻ, ആ ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ധർമ്മാശ്രമം—അഥവാ ഗാർഹസ്ഥ്യധർമ്മം—പാലിച്ചതിന്റെ പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular performance of daily obligatory rites, mantra-recitation (japa), and worship of the gods generates dharmic merit that is equivalent to (or establishes one in) the proper fulfillment of the householder’s āśrama-duties.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs the listener on dharma after the war, emphasizing disciplined daily religious practice as a foundation for ethical life and for attaining the recognized merit of the gārhasthya (householder) stage.