Shloka 4
Brāhmaṇa-Dharma, Āśrama Eligibility, and the Primacy of Rāja-Dharma (Śānti Parva 63)
क्षात्राणि वैश्यानि च सेवमान: शौद्राणि कर्माणि च ब्राह्मण: सन् | अस्मिल्लोके निन्दितो मन्दचेता: परे च लोके निरयं प्रयाति
kṣātrāṇi vaiśyāni ca sevamānaḥ śūdrāṇi karmāṇi ca brāhmaṇaḥ san | asmiṁl loke nindito mandacetāḥ pare ca loke nirayaṁ prayāti |
ബ്രാഹ്മണനായിട്ടും ക്ഷത്രിയൻ, വൈശ്യൻ, ശൂദ്രൻ എന്നിവരുടെ കര്മ്മങ്ങള് അനുഷ്ഠിക്കുന്നവന് മന്ദബുദ്ധിയാകുന്നു; ഇഹലോകത്തില് നിന്ദിതനായി, പരലോകത്തില് നരകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches adherence to one’s prescribed dharma (here, brāhmaṇa-dharma). A brāhmaṇa who deliberately adopts the occupations of other varṇas is censured in society and accrues grave demerit leading to a painful afterlife.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira raises a pointed ethical question about social and religious duty: what becomes of a brāhmaṇa who practices the works of kṣatriyas, vaiśyas, and śūdras. The statement frames the discussion in terms of worldly reputation and otherworldly consequence.