Shloka 79
Rāma–Jāmadagnya-janma-kāraṇa and Kṣatra-kṣaya
Paraśurāma’s origins and the depletion/restoration of kṣatriya lineages
वने संवर्धितो गोभि: सो5भिरक्षतु मां मुने । राजा शिबिका एक महातेजस्वी पुत्र बचा हुआ है, जिसका नाम है गोपति। उसे वनमें गौओंने पाल-पोसकर बड़ा किया है। मुने! आपकी आज्ञा हो तो वही मेरी रक्षा करे || ७८३ || प्रतर्दनस्य पुत्रस्तु वत्सो नाम महाबल:
vane saṃvardhito gobhiḥ so ’bhirakṣatu māṃ mune | rājā śibikā eka mahātejasvī putraḥ bacā huā hai, jisakā nāma hai gopati | use vanam̐eṃ gāvoṃne pāla-poṣakara baṛā kiyā hai | mune! āp kī ājñā ho to vahī merī rakṣā kare || pratardanasya putras tu vatso nāma mahābalaḥ ||
വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു— “ഹേ മുനേ! വനത്തിൽ പശുക്കൾ വളർത്തിയവൻ തന്നെ എന്നെ കാക്കട്ടെ. ശിബികാ രാജാവിന് ഗോപതി എന്ന അതിതേജസ്വിയായ ഒരു പുത്രനുണ്ട്—അവൻ അരണ്യത്തിൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, പശുക്കൾ തന്നെയാണ് അവനെ പോറ്റിവളർത്തിയത്. നിങ്ങളുടെ അനുമതി ഉണ്ടെങ്കിൽ, മുനിവരേ, അവൻ തന്നെ എന്റെ രക്ഷകനാകട്ടെ.” (തുടർന്ന്) “പ്രതർദനന്റെ പുത്രൻ വത്സൻ എന്ന മഹാബലൻ…”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical ideal that protection (rakṣā) should be entrusted to one proven by nurture, character, and circumstance—not merely by status. The image of being ‘reared by cows in the forest’ evokes purity, non-violence, and pastoral dharma, suggesting a protector shaped by simple, sustaining virtues.
Vāsudeva addresses a sage and proposes a specific guardian for himself: Gopati, the radiant son of King Śibikā, who was saved and raised in the forest by cows. The text then transitions to mention another figure—Vatsa, the powerful son of Pratardana—indicating a continuing list or discussion of notable persons and their capacities.