Shloka 7
Śānti Parva Adhyāya 43 — Yudhiṣṭhira’s Stuti of Kṛṣṇa
Assembly Hymn of Many Names
शुचिश्रवा हृषीकेशो घृतार्चिहँस उच्यते । त्रिचक्षु: शम्भुरेकस्त्वं विभुर्दामोदरोडपि च
śuciśravā hṛṣīkeśo ghṛtārcihaṁsa ucyate | tricakṣuḥ śambhur ekaḥ tvaṁ vibhur dāmodaro 'pi ca ||
നിങ്ങളുടെ കീർത്തി പരമ പവിത്രം; നിങ്ങൾ ഹൃഷീകേശൻ—സകല ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും പ്രേരകൻ. ഘൃതം തന്നെയാണ് ജ്വാലയായിരിക്കുന്ന യജ്ഞപുരുഷനും നിങ്ങൾ തന്നെ; ‘ഹംസ’—നിഷ്കളങ്ക പരമാത്മാവ്—എന്നും നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നു. ത്രിനേത്രധാരി ശംഭുവും നിങ്ങൾയും ഒന്നുതന്നെ. സർവ്വവ്യാപിയായ വിഭുവായിരിക്കെ പോലും നിങ്ങൾ ദാമോദരൻ—യശോദയുടെ ബന്ധനം സ്വീകരിച്ച പ്രിയൻ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the unity of the Supreme across diverse names and forms: the same Lord is the inner controller of the senses (Hṛṣīkeśa), the principle of sacrifice (yajña), the stainless transcendent Self (Haṁsa), and is non-different from Śiva (Śambhu). It also highlights a key bhakti ethic: the all-pervading God freely accepts intimacy and ‘bondage’ out of love (Dāmodara).
Within the Śānti Parva’s reflective discourse, Vaiśampāyana reports a hymn-like praise addressed to the Supreme Lord, stringing together revered epithets to affirm his purity, cosmic sovereignty, and compassionate accessibility to devotees.