Shloka 9
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
वैशम्पायन उवाच वेदार्थान् वेत्तुकामस्य धर्मिष्ठस्य तपोनिधे: । गुरोमें ज्ञाननिष्ठस्य हिमवत्पाद आसत:
vaiśampāyana uvāca | vedārthān vettukāmasya dharmiṣṭhasya taponidheḥ | guro me jñānaniṣṭhasya himavatpāda āsataḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“രാജാവേ! എന്റെ ഗുരു വേദവ്യാസൻ പരമധർമിഷ്ഠനും തപസ്സിന്റെ നിധിയും ജ്ഞാനത്തിൽ അചഞ്ചലനിഷ്ഠനുമായിരുന്നു. വേദങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥാർത്ഥം അറിയുവാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ അദ്ദേഹം ഹിമാലയത്തിന്റെ പാദപ്രദേശത്ത് വസിച്ചിരുന്നു.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the ideal of a teacher who unites dharma (righteous conduct), tapas (disciplined austerity), and jñāna (steadfast pursuit of truth). It frames Vedic study not as mere recitation but as a quest for the Vedas’ real purport, pursued through ethical life and inner discipline.
Vaiśampāyana begins a recollection about his guru, describing how the teacher lived at the foot of the Himālaya with the intention of understanding the meanings of the Vedas—setting the scene for a tradition of instruction rooted in ascetic study.