Shloka 39
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
व्यक्ताव्यक्तकराचिन्त्य क्षेमं पन्थानमास्थित । विश्वभुक् सर्वभूतानामन्तरात्मन्नयोनिज । अहं प्रसादजस्तुभ्यं लोकधाम स्वयम्भुव:,व्यक्त जगत् और अव्यक्त प्रकृतिको उत्पन्न करनेवाले परमात्मन्! आपका स्वरूप अचिन्त्य है। आप कल्याणमय मार्ममें स्थित हैं। विश्वपालक! आप सम्पूर्ण प्राणियोंके अन्तरात्मा, किसी योनिसे उत्पन्न न होनेवाले, जगत्के आधार और स्वयम्भू हैं। मैं आपकी कृपासे उत्पन्न हुआ हूँ
Vaiśaṃpāyana uvāca: vyaktāvyaktakarācintya kṣemaṃ panthānam āsthitaḥ | viśvabhuk sarvabhūtānām antarātmann ayonija | ahaṃ prasādajas tubhyaṃ lokadhāma svayambhuvaḥ ||
വ്യക്തമായ ലോകവും അവ്യക്തമായ പ്രകൃതിയും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന പരമാത്മാവേ! നിങ്ങളുടെ സ്വരൂപം അചിന്ത്യം; നിങ്ങൾ ക്ഷേമമാർഗത്തിൽ സ്ഥാപിതൻ. വിശ്വപാലകാ! നിങ്ങൾ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തരാത്മാവ്, അയോനിജൻ, ലോകാധാരം, സ്വയംഭൂ. ലോകധാമ പ്രഭോ! ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താൽ ജനിച്ചവൻ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme as the inconceivable source of both the manifest cosmos and the unmanifest principle, emphasizing divine self-existence, immanence as the inner Self of all beings, and the idea that spiritual authority or existence can be understood as arising through divine grace.
Vaiśaṃpāyana, in a laudatory address, describes the Lord’s cosmic status—creator of manifest and unmanifest, sustainer, indweller, unborn—and declares himself to be produced through that Lord’s grace, framing the discourse in reverence and metaphysical affirmation.