Shloka 15
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
सौतिर्वाच एतत् तु महदाख्यानं श्रुत्वा पार्थिवसत्तम: । ततो यज्ञसमाप्यर्थ क्रिया: सर्वा: समारभत्,सूतपुत्र कहते हैं--शौनक! वैशम्पायनजीके मुखसे यह महान् उपाख्यान सुनकर राजाओंमें श्रेष्ठ जनमेजयने अपने यज्ञको पूर्ण करनेका सारा कार्य आरम्भ किया
Sautir uvāca—etat tu mahad ākhyānaṃ śrutvā pārthiva-sattamaḥ | tato yajña-samāpty-arthaṃ kriyāḥ sarvāḥ samārabhat ||
സൗതി പറഞ്ഞു—ഹേ ശൗനകാ! വൈശമ്പായനന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്നു ഈ മഹത്തായ ആഖ്യാനം ശ്രവിച്ച രാജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജനമേജയൻ, തുടർന്ന് തന്റെ യാഗം യഥാവിധി സമാപിപ്പാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ ക്രിയകളും ഒരുക്കങ്ങളും ആരംഭിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharmic discipline: after receiving authoritative instruction (śruti-like transmission through a trusted narrator), a ruler should act responsibly—completing obligations properly and in order, rather than leaving rites or duties unfinished.
Within the Mahābhārata’s frame narration, Sauti reports to Śaunaka that Janamejaya, having heard the great account from Vaiśampāyana, proceeds to initiate all the necessary actions to conclude his ongoing yajña.