Shloka 60
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
अनादिनिधनोड्व्यक्तो देवदानवपूजित: । “भगवान् नारायण सबसे महान् देवता हैं। वे ही संसारके स्रष्टा और हव्य-कव्यके भोक्ता हैं। उनका आदि और अन्त नहीं है। उन अव्यक्त परमेश्वरकी देवता और दानव भी पूजा करते हैं! ।। ५९ $ ।। एवमेकतवाक्सयेन द्वितत्रितमतेन च,इस प्रकार एकतके कहनेसे, द्वित और त्रितकी सम्मतिसे तथा अन्य सदस्योंद्वारा अनुनय किये जानेसे उदारबुद्धि बृहस्पतिने उस यज्ञको समाप्त किया और भगवानकी पूजा की
anādinidhano 'vyakto devadānavapūjitaḥ |
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു— “ഭഗവാൻ നാരായണനാണ് ദേവന്മാരിൽ പരമ മഹാൻ. അവൻ തന്നെയാണ് ലോകസ്രഷ്ടാവും ഹവിസും കവ്യവും ഭുജിക്കുന്നവനും. അവനു ആദിയുമില്ല അന്തവുമില്ല. ആ അവ്യക്ത പരമേശ്വരനെ ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും പോലും ആരാധിക്കുന്നു.”
देव उवाच
Educational Q&A
The verse asserts Nārāyaṇa’s supremacy: he is eternal (without beginning or end), the unmanifest ground of reality, the creator of the cosmos, and the rightful receiver of both divine and ancestral offerings—so even opposing cosmic factions (devas and dānavas) acknowledge him through worship.
A deva proclaims Nārāyaṇa’s unmatched status and universal worship, framing him as the ultimate object of ritual and devotion and establishing theological authority within the Shānti Parva’s reflective, dharma-oriented discourse.