Shloka 153
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
आसीत् किल महाराज शुकाभिपतने तदा । महाराज! देवता, गन्धर्व, ऋषि, यक्ष, राक्षस और विद्याधरोंने उनका पूजन किया। वहाँसे शुकदेवजीके ऊपर उठते समय उनके चढ़ाये हुए दिव्य पुष्पोंकी वर्षसे वहाँ सब ओरका सारा आकाश छा गया
āsīt kila mahārāja śukābhipatane tadā | mahārāja! devatā gandharva ṛṣi yakṣa rākṣasa ca vidyādharaś ca tān apūjayan | tataḥ śukadevasya ūrdhvaṃ samutthitasya teṣāṃ divyapuṣpavṛṣṭyā sarvato gaganaṃ samantāc chāditam abhavat |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—മഹാരാജാവേ, അന്ന് ശുകൻ പ്രസ്ഥാനം ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവ്വന്മാർ, ഋഷിമാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ എന്നിവർ അദ്ദേഹത്തെ പൂജിച്ചു. ശുകദേവൻ അവിടെ നിന്ന് ഊർദ്ധ്വത്തിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ, അവർ അർപ്പിച്ച ദിവ്യപുഷ്പവൃഷ്ടി മൂലം എല്ലാദിക്കുകളിലുമുള്ള ആകാശം മൂടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual attainment commands reverence beyond social or worldly rank: even diverse celestial orders honor the realized sage. The shower of divine flowers symbolizes recognition of inner purity, renunciation, and steadfast dharma.
Bhishma recounts a traditional episode: as Śukadeva departs by rising upward, gods and other celestial beings worship him and offer celestial flowers, whose shower fills and covers the sky in all directions.