Shloka 133
साधु साध्विति तत्रासीन्नाद: सर्वत्र भारत | भारत! शुकदेवजीको पर्वत लाँधकर आगे बढ़ते और उस पर्वतको दो टुकड़ोंमें विदीर्ण होते देख वहाँ सब ओर '“साधु-साधु” शब्द सुनायी पड़ने लगे
sādhu sādhv iti tatrāsīn nādaḥ sarvatra bhārata | bhārata! śukadevājī ko parvata lāṅdhakara āge baḍhate aura usa parvata ko do ṭukṛoṃ meṃ vidīrṇa hote dekh vahāṃ saba ora 'sādhu-sādhu' śabda sunāī paṛane lage |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭാരതാ, അവിടെ എല്ലായിടത്തും ‘സാധു! സാധു!’ എന്ന നാദം ഉയർന്നു. ശുകദേവൻ പർവ്വതം ലംഘിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നതും, ആ പർവ്വതം രണ്ടായി പിളരുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നിന്നു പ്രശംസാധ്വനി മുഴങ്ങി.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how extraordinary spiritual attainment and disciplined ascetic power (tapas) naturally evoke reverence. Public acclamation (‘sādhu-sādhu’) functions as a narrative marker that true excellence—rooted in dharma and inner mastery—is recognized and honored.
Bhīṣma describes an awe-inspiring moment: Śukadeva moves forward by leaping over a mountain, and the mountain is seen splitting into two. Witnesses on all sides respond with loud cries of approval—‘Well done! Well done!’—signaling amazement and veneration.