Shloka 58
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वावयुरुवाच पज्चविंशं यदेतत् ते प्रोक्त ब्राह्मणसत्तम । तथा तन्न तथा चेति तद् भवान् वक्तुमहति
Viśvāyur uvāca—pañcaviṁśaṁ yad etat te proktaṁ brāhmaṇa-sattama, tathā tan na tathā ceti tad bhavān vaktum arhati.
വിശ്വായു പറഞ്ഞു—ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ! നിങ്ങൾ പഞ്ചവിംശ തത്ത്വമായ ജീവാത്മാവ് പരമാത്മാവിനോട് അഭിന്നമാണെന്ന് ഉപദേശിച്ചു; എന്നാൽ ജീവാത്മാവ് വാസ്തവത്തിൽ പരമാത്മാവിനോട് ഒരേയാണോ, അല്ലയോ എന്ന സംശയം ഉയരുന്നു. അതിനാൽ ദയവായി ഇത് വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കണം.
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse frames a key Vedāntic inquiry: whether the individual self (jīvātman), described as the ‘twenty-fifth principle,’ is truly non-different from the Supreme Self (paramātman). It emphasizes the need for precise clarification when teaching non-duality, because liberation-oriented ethics and practice depend on correct understanding of the self.
An interlocutor named Viśvāyu raises a philosophical doubt to the revered teacher addressed as ‘best of Brāhmaṇas.’ He asks the teacher to resolve the apparent contradiction—‘so or not so’—about the identity of the individual self with the Supreme, prompting a more explicit doctrinal explanation.