Shloka 36
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् । कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम्,उन्होंने देखा, राजकुमार प्राणशून्य होकर आकाशसे गिरे हुए चन्द्रमाकी भाँति पड़ा है। उसका सारा रक्त बाघके द्वारा पी लिया गया है और वह आनन्दहीन हो गया है
sa dadarśa śayānaṃ taṃ gatāsuṃ pītaśoṇitam | kumāraṃ vigatānandaṃ niśākaram iva cyutam ||
അവൻ അവിടെ കിടക്കുന്ന ആ കുമാരനെ കണ്ടു—പ്രാണം വിട്ടവനായി, രക്തം കുടിച്ചുതീർത്തവനായി. ആനന്ദം അകന്ന അവൻ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ കിടന്നു.
पर्वत उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile—like the fallen moon—to underscore the ethical weight of violence and the fragility of life; it evokes compassion and reflection on how harm strips a being not only of life but also of all possibility of joy.
Parvata describes seeing a young prince lying dead, his blood drained, joy gone—an image of sudden ruin that sets a somber tone for moral reflection within the Shanti Parva context.