Shloka 35
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
राजकुमारकी हत्या करके देवराज इन्द्रका भेजा हुआ वह वज्ररूपी बाघ मायासे वहीं अदृश्य हो गया ।। धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्या: परमार्तवत् । अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपति:,रोती हुई धायका वह आर्तनाद सुनकर राजा सूंजय स्वयं ही उस स्थानपर दौड़े हुए आये
rājakumārakī hatyā kṛtvā devarāja-indrasya preṣitaḥ sa vajrarūpī vyāghro māyayā tatraiva adṛśyo 'bhavat || dhātryāstu ninadaṃ śrutvā rudatyāḥ paramārtavat | abhyadhāvat taṃ deśaṃ svayam eva mahīpatiḥ sūñjayaḥ ||
രാജപുത്രനെ കൊന്ന ശേഷം ദേവരാജൻ ഇന്ദ്രൻ അയച്ച വജ്രസദൃശമായ ആ കടുവ മായയാൽ അവിടെയേ അപ്രത്യക്ഷമായി. കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ധാത്രിയുടെ അത്യന്തം ആർത്തനാദം കേട്ട് രാജാവ് സൂഞ്ജയൻ സ്വയം ആ സ്ഥലത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
पर्वत उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes divine, illusory violence with human responsibility: even when harm seems beyond ordinary control (a weapon sent by Indra vanishing through māyā), the king’s dharma is to respond immediately to suffering and protect those under his care, especially the innocent.
A prince has been killed by a tiger-like, thunderbolt-form agent sent by Indra, which then disappears through illusion. The nurse’s desperate wailing is heard, and King Sūñjaya personally runs to the scene.