Shloka 93
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रनुतप्यथा:
sa cen mamāra suñjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras caiva mā putra nutapyathāḥ ||
വായു പറഞ്ഞു—“അവൻ മരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഹേ സൂഞ്ജയ, അവൻ നിന്നേക്കാൾ നാലിരട്ടി മംഗളകരമായ ഗതി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ പുത്രനേക്കാളും അധികം പുണ്യവാനാണ്; അതിനാൽ ‘എന്റെ മകൻ’ എന്നു കരുതി അവനെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കരുത്।”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse reframes loss through a dharmic lens: a person’s virtuous end and accumulated merit can be ‘more auspicious’ than ordinary worldly ties. Therefore, grief rooted in possessiveness (“my son”) should be restrained, and one should honor the higher good (puṇya) rather than cling to attachment.
Vāyudeva addresses Suñjaya, responding to news of someone’s death. He consoles him by asserting that the deceased attained a particularly auspicious end and is even ‘more meritorious than a son,’ urging Suñjaya not to lament with the mindset of filial possession.