Shloka 59
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
व्यजृम्भत तत: शक्रस्तस्मै वजमवासूजत् । प्रविश्य वज्ध वृत्रं च दारयामास भारत,भारत! उस ज्वरसे पीड़ित होकर जब वह जँभाई लेने लगा, उसी समय इन्द्रने उसपर वज्रका प्रहार किया। वज्नने उसके शरीरमें घुसकर उसे चीर डाला
vyajṛmbhata tataḥ śakrastasmai vajram avāsṛjat | praviśya vajro vṛtraṃ ca dārayāmāsa bhārata ||
ഹേ ഭാരതാ! അപ്പോൾ ആ ജ്വരത്താൽ പീഡിതനായ വൃത്രൻ ജംഭം എടുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) അവന്റെ മേൽ വജ്രം എറിഞ്ഞു. വജ്രം വൃത്രന്റെ ദേഹത്തിൽ കയറി അവനെ പിളർത്തി।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses the Indra–Vṛtra episode as a moral exemplum: when adharma becomes vulnerable, decisive action by the rightful protector restores order. It underscores the kṣatriya ideal of timely, effective force in defense of cosmic and social stability.
Vṛtra, afflicted by a fever, opens his mouth in a yawn; at that moment Indra (Śakra) releases the vajra. The thunderbolt penetrates Vṛtra’s body and splits him apart, and Bhīṣma narrates this to Bhārata (Yudhiṣṭhira).