Shloka 10
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
पुरस्ताद् भावितात्मानो यथावच्चरितव्रता: । चरन्ति धर्म कृच्छेडपि दुर्गे चैवापि संहता:
purastād bhāvitātmāno yathāvac caritavratāḥ | caranti dharmaṃ kṛcchre 'pi durge caivāpi saṃhatāḥ ||
കപിലൻ പറഞ്ഞു—പൂർവകാലത്ത് ശാസിതമായ ആചാരമുള്ള പുരുഷന്മാർ ആവശ്യമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ യഥാവിധി പാലിച്ച് ആദ്യം സ്വന്തം അന്തഃകരണത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. കഷ്ടതകൾ വന്നാലും, ദുർഗമവും അപകടകരവുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ പെട്ടാലും അവർ ഐക്യത്തോടെ ചേർന്ന് ധർമ്മാചരണത്തിൽ നിരതരായിരുന്നു. സംഘബദ്ധമായി ധർമ്മാനുഷ്ഠാനം ചെയ്യുന്നതുതന്നെ അവർക്കു സുഖമായി അനുഭവപ്പെട്ടു; പ്രായശ്ചിത്തം ആവശ്യപ്പെടുന്ന തരത്തിലുള്ള ദോഷം അവർക്കുണ്ടായില്ല.
कपिल उवाच
Educational Q&A
True dharma is sustained by inner purification and disciplined observance of vows; when practiced correctly and collectively, it becomes a source of joy and prevents moral lapses that would otherwise demand expiation.
Kapila contrasts an earlier ideal of practitioners who purified themselves first and then continued dharma even through hardship and dangerous conditions, emphasizing their unity (saṃhati) and the resulting freedom from the need for prāyaścitta.