Shloka 193
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
ब्राह्मं वेदमधीयन्तस्तोषयन्त्यपरानपि । वे क्षेत्र (शरीर) और क्षेत्रज्ञ (आत्मा) के तत्त्वको जाननेवाले और आत्मयज्ञ-परायण थे। उपनिषदोंके अध्ययनमें तत्पर रहते तथा स्वयं संतुष्ट होकर दूसरोंको भी संतोष देते थे
brāhmaṃ vedam adhīyantas toṣayanti aparān api |
അവർ ബ്രഹ്മവിദ്യാരൂപമായ വേദം അധ്യയനം ചെയ്തുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവർ ക്ഷേത്രം (ശരീരം)യും ക്ഷേത്രജ്ഞൻ (ആത്മാവ്)യും എന്ന തത്ത്വം അറിഞ്ഞവർ; ആത്മയജ്ഞത്തിൽ പരായണർ; ഉപനിഷത്തുകളുടെ പഠനത്തിൽ നിരതരായി, സ്വയം തൃപ്തരായി മറ്റുള്ളവർക്കും തൃപ്തി നൽകുന്നവർ ആയിരുന്നു.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True spiritual life is marked by knowledge of the body–Self distinction (kṣetra–kṣetrajña), dedication to an inward ‘sacrifice’ of self-discipline and contemplation (ātmayajña), and a contentment that naturally benefits others—learning is not merely personal attainment but a source of peace shared with the community.
In Śānti Parva’s didactic setting, Chūlādhāra describes exemplary seekers: they study sacred knowledge (Brahma-vidyā/Upaniṣadic teaching), remain inwardly satisfied, and by their conduct and instruction bring satisfaction to others—presenting an ethical ideal of learned, self-possessed teachers.