Shloka 1
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
अपन क्रात बछ। अकाल अष्टपज्चाशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: मृत्युकी घोर तपस्या और प्रजापतिकी आज्ञासे उसका प्राणियोंके संहारका कार्य स्वीकार करना नारद उवाच विनीय दुःखमबला सा5<त्मनैवायतेक्षणा । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा लतेवावर्जिता तदा
nārada uvāca | vinīya duḥkham abalā sātmanaivāyatekṣaṇā | uvāca prāñjalir bhūtvā latevāvarjitā tadā ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! അപ്പോൾ വിശാലനേത്രയായ ആ സൌമ്യസ്ത്രീ സ്വയം ദുഃഖം ശമിപ്പിച്ച്, കുനിഞ്ഞ വള്ളിപോലെ വിനീതയായി, കൈകൂപ്പി ബ്രഹ്മാവിനോട് അന്നേരം സംസാരിച്ചു.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches ethical self-mastery: one should restrain grief internally and approach elders or divine authority with humility and reverence (folded hands), making one’s speech fit for receiving guidance.
Narada narrates that a large-eyed woman, after steadying her sorrow, bows humbly with folded hands and begins to speak to Brahmā, signaling a transition from emotional turmoil to respectful petition.