Shloka 22
मृत्योर्ब्रह्मणा नियोजनम् — The Commissioning of Mṛtyu by Brahmā
जो सामान्यतः सम्पूर्ण भूतों और भौतिक गुणोंका त्याग कर देता है, उस मुनिका दुःख उसी प्रकार सुखपूर्वक अनायास नष्ट हो जाता है, जैसे सूर्योदयसे अन्धकार ।। तमतिक्रान्तकर्माणमतिक्रान्तगुणक्षयम् । ब्राह्मणं विषयाश्शलिष्टं जरामृत्यू न विन्द्त:,गुणोंके ऐश्वर्य तथा कर्मोंका परित्याग करके विषयवासनासे रहित हुए उस ब्रह्मवेत्ता पुरुषको जरा और मृत्यु नहीं प्राप्त होती हैं
yaḥ sāmānyataḥ sampūrṇaṃ bhūtānāṃ bhautikaguṇānāṃ ca tyāgaṃ karoti, tasya muneḥ duḥkhaṃ tathā sukhapūrvakam anāyāsena naśyati yathā sūryodayād andhakāram. tamatikrāntakarmāṇam atikrāntaguṇakṣayam | brāhmaṇaṃ viṣayāśśliṣṭaṃ jarāmṛtyū na vindataḥ ||
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—സാധാരണമായും സമഗ്രമായും സകല ജീവികളോടും ഭൗതികഗുണങ്ങളോടും ഉള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിക്കുന്ന മുനിയുടെ ശോകം അനായാസം, പ്രയാസമില്ലാതെ നശിക്കുന്നു—സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുട്ട് അകലുന്നതുപോലെ. കർമങ്ങളുടെ നിർബന്ധം അതിക്രമിച്ച്, ഗുണങ്ങളുടെ ആധിപത്യം ക്ഷയിപ്പിച്ച്, ബ്രഹ്മജ്ഞനായി, വിഷയങ്ങളിൽ അസംഗനായിരിക്കുന്നവനെ ജരയും മരണവും പിടികൂടുകയില്ല.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Suffering ends naturally when one relinquishes attachment to beings and material qualities; the Brahman-knower who is free from clinging to sense-objects and has transcended karma and the guṇas is not spiritually bound by aging and death.
In Śānti Parva’s instruction on liberation, Vyāsa explains to the listener that renunciation and inner detachment lead to effortless dissolution of sorrow, using the sunrise-darkness image, and he characterizes the liberated knower as beyond karma, guṇas, and sense-attachment.