Shloka 9
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
समाप्तजप्यस्तूत्थाय शिरसा पादयोस्तदा । पपात देव्या धर्मात्मा वचन चेदमब्रवीत्,जब जप समाप्त हो गया, तब धर्मात्मा ब्राह्मणने उठकर देवी सावित्रीके चरणोंमें मस्तक रखकर साष्टांग प्रणाम किया और इस प्रकार कहा--
samāptajapyaḥ stūtvā utthāya śirasā pādayos tadā | papāta devyā dharmātmā vacanaṃ cedam abravīt ||
ജപം സമാപിച്ചതോടെ ആ ധർമ്മാത്മനായ ബ്രാഹ്മണൻ എഴുന്നേറ്റ് ദേവി സാവിത്രിയുടെ പാദങ്ങളിൽ ശിരസ്സുവെച്ച് സാഷ്ടാംഗ പ്രണാമം ചെയ്തു; പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു—
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic conduct: spiritual practice (japa and praise) should culminate in humility and reverence, and one’s speech should arise from a disciplined, respectful posture toward the divine and toward dharma.
After completing his japa and hymn of praise, a righteous Brahmin rises, bows at Savitri’s feet, performs full prostration, and then begins to speak—introducing the next instruction or request in the episode.