Shloka 11
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
त्वं चैवाहं च ये चान्ये त्वामुपासन्ति पार्थिव । सर्वे तत्र गमिष्यामो यत एवागता वयम्,'पृथ्वीनाथ! तुम, मैं और ये दूसरे लोग जो इस समय तुम्हारे पास बैठे हैं; सब वहीं जायँगे, जहाँसे हम आये हैं"
tvaṃ caivāhaṃ ca ye cānye tvām upāsanti pārthiva | sarve tatra gamiṣyāmo yata evāgatā vayam ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പാർത്ഥിവാ! നീയും ഞാനും, നിന്റെ സമീപത്ത് സേവയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഈ മറ്റുള്ളവരും—നാം എല്ലാവരും നാം വന്ന അതേ ഉറവിടത്തിലേക്കുതന്നെ പോകും.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
All beings—king and attendants alike—share the same inevitable destiny: to depart and return to the source from which they came. The ethical implication is humility, detachment from power, and commitment to dharma while life and authority last.
Bhishma addresses a king (pārthiva), including himself and the assembled attendants, and states that they will all go ‘there’—a pointed reminder of mortality and the transient nature of royal power, typical of Shanti Parva’s instruction on righteous rule and renunciation.