Shloka 7
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
अयं वै जन्मना विप्र: सुहृत् तस्य महात्मन: । सम्प्रेषितश्न॒ तेनायं काश्यपेन ममान्तिकम्,वे मन ही-मन कहने लगे, “यह केवल जन्मसे ही ब्राह्मण है; परंतु महात्मा राजधर्माका सुहृद् है। उन कश्यपकुमारने ही इसे यहाँ मेरे पास भेजा है; अतः उनका प्रिय कार्य अवश्य करूँगा। वह सदा मुझपर भरोसा रखता है और मेरा भाई, बान्धव तथा हार्दिक मित्र भी है
ayaṃ vai janmanā vipraḥ suhṛt tasya mahātmanaḥ | sampreṣitaś ca tenāyaṃ kāśyapena mamāntikam ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—(രാജാവ് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു) ‘ഇവൻ ജന്മം കൊണ്ടു മാത്രം ബ്രാഹ്മണൻ; എന്നാൽ ആ മഹാത്മാവിന്റെ സുഹൃത്ത്-ഹിതൈഷിയാണ്. ആ കാശ്യപനാണ് ഇവനെ എന്റെ അടുക്കൽ അയച്ചത്; അതിനാൽ ഞാൻ അവനു പ്രിയമായ കാര്യം തീർച്ചയായും ചെയ്യും।’
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts mere birth-status (janmanā vipraḥ) with genuine ethical relationship and trust (suhṛt). It implies that moral obligation and right action arise from loyalty, goodwill, and dharmic responsibility rather than from social label alone.
Bhīṣma identifies a messenger/visitor as a brahmin by birth and notes that he has been dispatched by Kāśyapa. Recognizing Kāśyapa’s goodwill and the relationship involved, Bhīṣma resolves to carry out what is dear to the sender.