Shloka 50
Śānti-parva 168: Śoka-nivṛtti-buddhi (The Cognition that Reduces Grief) and Piṅgalā’s Nairāśya
सुचारुवर्णाक्षरचारु भूषितां मनोनुगां निर्धुतवाक्यकण्टकाम् । निशम्य तां पार्थिव पार्थभाषितां गिरं नरेन्द्रा: प्रशशंसुरेव ते
Vaiśaṃpāyana uvāca: sucāruvarṇākṣaracāru-bhūṣitāṃ manonugāṃ nirdhuta-vākyakaṇṭakām | niśamya tāṃ pārthiva pārtha-bhāṣitāṃ giraṃ narendrāḥ praśaśaṃsur eva te, Janamejaya ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ജനമേജയാ! യുധിഷ്ഠിരന്റെ ആ വാക്കിൽ യാതൊരു ദോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനോഹരമായി ക്രമപ്പെടുത്തിയ സ്വര-വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളുടെ അലങ്കാരത്തോടെ അത് ദീപ്തമായിരുന്നു; മനസ്സിനനുസരിച്ച് ഒഴുകി; വാക്കിലെ മുള്ളുപോലുള്ള കഠിനതയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായിരുന്നു. അത് കേട്ട് എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും യുധിഷ്ഠിരനെ ഏറെ പ്രശംസിച്ചു.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharmic speech is marked by clarity, beauty of expression, alignment with sincere intention, and the absence of verbal ‘thorns’—harshness, fault-finding, or injurious phrasing. Such disciplined speech naturally earns respect and acceptance among wise listeners.
Vaiśaṃpāyana narrates to King Janamejaya that after Yudhiṣṭhira spoke, the assembled rulers listened and, recognizing the faultless and gentle excellence of his words, praised him profusely.