Shloka 10
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
शत्रुनगरीपर विजय पानेवाले वीर! तुमने भी तो महान् ऐश्वर्य प्राप्त किया है? तुम्हारे समस्त भाई, मित्र और सम्बन्धी सदा तुम्हारी सेवामें उपस्थित रहते हैं ।। आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् | आजानेया वहन्त्यश्वा: केनासि हरिण: कृश:,तुम अच्छे-अच्छे वस्त्र ओढ़ते-पहनते हो, पिशितौदन खाते हो और “आजानेय' अश्व (अरबी घोड़े) तुम्हारा रथ खींचते हैं, फिर तुम क्यों सफेद और दुबले हुए जाते हो?
ācchādayasi prāvārān aśnāsi piśitāudanam | ājāneyā vahanty aśvāḥ kenāsi hariṇaḥ kṛśaḥ ||
നീ ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു, മാംസവും അന്നവും ചേർന്ന സമൃദ്ധമായ ആഹാരം കഴിക്കുന്നു, ആജാനേയ അശ്വങ്ങൾ നിന്റെ രഥം വഹിക്കുന്നു; എന്നിട്ടും നീ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ വെളുത്തും ക്ഷീണിച്ചും കൃശനായി മാറുന്നു?
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
External prosperity—fine clothing, rich food, and royal conveyance—cannot remove inner torment. The verse points to the moral-psychological truth emphasized in Śānti Parva: adharma, grief, or remorse can consume a person even amid abundance.
Dhṛtarāṣṭra addresses a victorious warrior (contextually, a figure who has gained power and comforts after conflict) and wonders why he appears pallid and emaciated despite enjoying royal luxuries and constant support from relatives and allies.