Shloka 2936
रणभूमिवर्णनम् — Devāsuropama-yuddha and the ‘River’ Metaphor of the Battlefield
शल्यस्य वाहिनीं हन्तुमभिदुद्रुवुराहवे । (उन तीनोंके अध्यक्ष थे--) धृष्टद्युम्न, शिखण्डी और महारथी सात्यकि। इन लोगोंने युद्धस्थलमें शल्यकी सेनाका वध करनेके लिये उसपर धावा बोल दिया
śalyasya vāhinīṁ hantum abhidudruvur āhave |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—യുദ്ധത്തിൽ ശല്യന്റെ വാഹിനിയെ തകർക്കാൻ അവർ വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുകയറി. അവരുടെ അഗ്രണികൾ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ, ശിഖണ്ഡി, മഹാരഥൻ സാത്യകി എന്നിവരായിരുന്നു. യുദ്ധസ്ഥലത്ത് ശല്യസേനയെ നശിപ്പിക്കാനായി അവർ അതിന്മേൽ ഭീകരമായ ആക്രമണം നടത്തി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its starkest form: leaders must act decisively to protect their side and fulfill their wartime duty, even when the means involve destruction. It reflects the epic’s ethical tension—pursuit of a righteous end amid morally weighty violence.
In the battle, the Pandava-aligned commanders—Dhṛṣṭadyumna, Śikhaṇḍī, and Sātyaki—charge forward to strike down Śalya’s military host, initiating a concentrated attack on Śalya’s forces.