Shloka 9
भ्रुकुटीकृतवक्त्रान्तं क्रोधादुद्वृत्तचक्षुषम् । सामर्ष त॑ं नरव्याघ्रं व्याप्रं निपतितं यथा,उसके मुहपर भौंहें तनी हुई थीं, आँखें क्रोधसे चढ़ी हुई थीं और गिरे हुए व्याप्रके समान वह नरश्रेष्ठ वीर अमर्षमें भरा हुआ दिखायी देता था
bhru-kuṭī-kṛta-vaktrāntaṁ krodhād udvṛtta-cakṣuṣam | sāmarṣaṁ taṁ nara-vyāghraṁ vyāghraṁ nipatitaṁ yathā ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അവന്റെ മുഖം ഭ്രൂകുടിയാൽ കടുപ്പപ്പെട്ടു; ക്രോധത്തിൽ കണ്ണുകൾ ഉയർന്ന് ജ്വലിച്ചു. ആ നരവ്യാഘ്രൻ അമർഷം നിറഞ്ഞവനായി, ഇരയിൽ ചാടിയ പുലിയെപ്പോലെ ദൃശ്യമായി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and resentful indignation (krodha, amarṣa) transform a warrior’s presence into something predatory and dangerous; it implicitly warns that in war, inner passions can eclipse discernment and ethical restraint.
Sañjaya describes a warrior’s outward signs of fury—knitted brows and glaring eyes—portraying him as a 'tiger among men' poised like a tiger pouncing, emphasizing the intensity and volatility on the battlefield.