Shloka 36
इष्टापूर्तेन दानेन धर्मेण सुकृतेन च । अद्याहं सर्वपञ्चालान् वासुदेवस्य पश्यत:,'प्रभो! मैं सत्यकी शपथ खाकर जो कह रहा हूँ, मेरी इस बातको सुनो। मैं अपने इष्ट, आपूर्त, दान, धर्म तथा अन्य शुभ कर्मोकी शपथ खाकर प्रतिज्ञा करता हूँ कि आज श्रीकृष्णके देखते-देखते सम्पूर्ण पांचालोंको सभी उपायोंद्वारा यमराजके लोकमें भेज दूँगा। महाराज! इसके लिये तुम मुझे आज्ञा दे दो”
iṣṭāpūrtena dānena dharmeṇa sukṛtena ca | adyāhaṃ sarvapañcālān vāsudevasya paśyataḥ ||
“ഇഷ്ടാപൂർത്തം, ദാനം, ധർമ്മം, സുകൃതം—ഇവയുടെ പുണ്യബലത്തിൽ ഞാൻ ശപഥം ചെയ്യുന്നു: ഇന്ന് വാസുദേവൻ നോക്കി നിൽക്കെ, എല്ലാ ഉപായങ്ങളാലും, എല്ലാ പാഞ്ചാലരെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കും.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the cultural weight of oaths sworn on one’s accumulated merit (iṣṭa, āpūrta, dāna, dharma, sukṛta). It also exposes an ethical tension: invoking righteousness and merit to authorize a vow of mass killing shows how dharma-language can be used to intensify warlike resolve, inviting reflection on the proper use (or misuse) of moral capital.
In the midst of the Kurukṣetra war, a warrior (as reported by Sañjaya) makes a fierce vow: in Kṛṣṇa’s presence he will destroy the Pāñcālas and send them to Yama’s realm. The statement functions as a public challenge and a declaration of intent, escalating the conflict and signaling imminent violence against the Pāñcāla forces.