Shloka 13
न नूनं विद्यते सत्यं मानुषे किंचिदेव हि । यत्र त्वं पुरुषव्याप्र शेषे पांसुषु रूषित:,'पुरुषसिंह! निश्चय ही इस मनुष्यलोकमें कुछ भी सत्य नहीं है, सभी नाशवान् है, जहाँ तुम्हारे-जैसा राजा धूलमें सना हुआ लोट रहा है
na nūnaṁ vidyate satyaṁ mānuṣe kiṁcid eva hi | yatra tvaṁ puruṣavyāghra śeṣe pāṁsuṣu rūṣitaḥ ||
പുരുഷവ്യാഘ്രാ! മനുഷ്യലോകത്തിൽ സ്ഥിരസത്യമെന്നു പറയാൻ ഒന്നുമില്ല; നിനക്കുപോലും അവസാനം പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട് കിടക്കേണ്ടിവന്നല്ലോ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of human greatness: even the noblest warrior-king can end up fallen and dust-covered, revealing the impermanence of worldly power and the need for sober ethical reflection amid war.
Sañjaya, reporting the battlefield aftermath, addresses a fallen hero as “tiger among men,” lamenting that in the human realm nothing seems truly lasting when such a great person lies at the end, smeared with dust.