Shloka 32
Duryodhana-vadha-pratikriyā: Harṣa, Nindā, and Kṛṣṇa’s Nīti-vyākhyā (Śalya-parva 60)
ततो युधिष्छिरं दीनं चिन्तापरमधोमुखम् । शोकोपहतसंकल्पं वासुदेवोडब्रवीदिदम्,उस समय युधिष्छिर बहुत दुःखी थे। वे नीचे मुख किये चिन्तामें डूब गये थे। शोकसे उनका मनोरथ भंग हो गया था। उस अवस्थामें उनसे भगवान् श्रीकृष्ण बोले
tato yudhiṣṭhiraṃ dīnaṃ cintāparam adhomukham | śokopahata-saṅkalpaṃ vāsudevo 'bravīd idam ||
അപ്പോൾ വാസുദേവൻ (ശ്രീകൃഷ്ണൻ) യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു—അവൻ അത്യന്തം ദീനനായി മുഖം താഴ്ത്തി ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു; ദുഃഖം അവന്റെ നിശ്ചയം തകർത്തിരുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral-psychological moment: grief can break even a righteous person’s resolve, and therefore wise counsel is needed to restore steadiness and guide action in accordance with dharma—especially in the aftermath of violence and loss.
Sañjaya reports that Yudhiṣṭhira is overwhelmed by sorrow, sitting downcast and anxious. Seeing him in this state, Kṛṣṇa (Vāsudeva) begins to speak—introducing a consoling and instructive discourse that follows.