Shloka 356
दैत्यदानववीराणां जघान नवतीर्नव । भरतनन्दन! ब्रह्मतेजसे प्रकट हुए उस वज्रको मन्त्रोच्चारणके साथ अत्यन्त क्रोधपूर्वक छोड़कर भगवान् इन्द्रने आठ सौ दस दैत्य-दानव वीरोंका वध कर डाला
daityadānavavīrāṇāṃ jaghāna navatīr nava | bharatanandana! brahmatejase prakaṭaḥ sa vajraḥ mantroccāraṇena saha atyanta-krodhapūrvakaṃ tyaktvā bhagavān indraḥ aṣṭaśata-daśa daitya-dānava-vīrān vadhaṃ cakāra |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഭരതനന്ദനേ! ബ്രഹ്മതേജസ്സാൽ പ്രത്യക്ഷമായ ആ വജ്രം മന്ത്രോച്ചാരണത്തോടുകൂടി പരമക്രോധത്തോടെ എറിഞ്ഞ് ഭഗവാൻ ഇന്ദ്രൻ ദൈത്യ-ദാനവ വീരന്മാരിൽ ആദ്യം തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതിനെ, പിന്നെ വീണ്ടും എട്ടുനൂറ് പത്തിനെയും വധിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension in warfare: even divinely empowered action (brahma-tejas, mantra) becomes ethically fraught when propelled by krodha (wrath). Sacred power does not automatically sanctify violence; intention and emotional impulse remain central to dharmic evaluation.
Vaiśampāyana recounts Indra manifesting and hurling his vajra with mantra-recitation, and in that onslaught many Daitya and Dānava warriors are slain—first ninety-nine, then eight hundred and ten—emphasizing the devastating efficacy of the divine weapon.