Shloka 62
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
राजन! भरतश्रेष्ठ! वज्रधारी इन्द्रके चले जानेपर वहाँ पवित्र सुगन्धवाले दिव्य पुष्पोंकी वर्षा होने लगी और महान् शब्द करनेवाली देवदुन्दुभियाँ बज उठीं ।। मारुतश्न ववीौ पुण्य: पुण्यगन्धो विशाम्पते । उत्सृज्य तु शुभा देहं जगामास्य च भार्यताम्
vaiśampāyana uvāca | rājan bharataśreṣṭha vajradhārī indre cale jāne para tatra pavitra-sugandha-divya-puṣpāṇāṁ vṛṣṭir abhavat, mahāśabda-kāriṇyo devadundubhayaś ca ninaduḥ || mārutaś ca vavau puṇyaḥ puṇyagandho viśāmpate | utsṛjya tu śubhāṁ dehaṁ jagāma asya ca bhāryatām ||
ഹേ രാജാവേ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ! വജ്രധാരിയായ ഇന്ദ്രൻ പുറപ്പെട്ടതോടെ അവിടെ പുണ്യസുഗന്ധമുള്ള ദിവ്യപുഷ്പങ്ങളുടെ വർഷം പെയ്തു; മഹാനാദത്തോടെ ദേവദുന്ദുഭികളും മുഴങ്ങി. ഹേ മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ! പുണ്യഗന്ധം വഹിക്കുന്ന പവിത്രവായു വീശിത്തുടങ്ങി. പിന്നെ അവൾ തന്റെ ശുഭദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഇന്ദ്രന്റെ ഭാര്യയായി ചേർന്നു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames certain events as being met with divine auspicious signs—fragrant winds, flower-rain, and celestial drums—suggesting that merit (puṇya) and righteous destiny are acknowledged beyond the human battlefield, and that transitions such as death or elevation are portrayed as morally and cosmically significant.
As Indra departs, the scene is marked by celestial omens: divine flowers rain down and heavenly drums sound. Then a woman (implied by ‘she’) abandons her bodily form and goes to attain the status of Indra’s wife in heaven.