Shloka 44
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
ततस्तु मुनयः प्राप्ता: फलान्यादाय पर्वतात् | ततः स भगवान् प्रीतः प्रोवाचारुन्धतीं ततः,“तदनन्तर सप्तर्षिगण हिमालय पर्वतसे फल लेकर वहाँ आये। उस समय भगवान् शंकरने प्रसन्न होकर अरुन्धतीसे कहा--:धर्मज्ञे! अब तुम पहलेके समान इन ऋषियोंके पास जाओ! धर्मको जाननेवाली देवि! मैं तुम्हारी तपस्या और नियमसे बहुत प्रसन्न हूँ
tatastu munayaḥ prāptāḥ phalāny ādāya parvatāt | tataḥ sa bhagavān prītaḥ provācāruṇdhatīṃ tataḥ |
അതിനുശേഷം മുനിമാർ പർവതത്തിൽ നിന്ന് ഫലങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന് അവിടെ എത്തി. അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ അരുന്ധതിയോട് പറഞ്ഞു— “ധർമ്മജ്ഞേ! മുൻപുപോലെ ഇപ്പോൾ ഈ ഋഷിമാരുടെ അടുക്കൽ പോകുക. ദേവി! നിന്റെ തപസ്സും നിയമാനുഷ്ഠാനവും എന്നെ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനാക്കി.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that steadfast tapas (austerity) and niyama (disciplined observance) earn divine approval, and that true dharma is expressed through humble service and right conduct toward sages and sacred duties.
Sages return carrying fruits from the mountain (Himālaya). Pleased, Śaṅkara addresses Arundhatī and instructs her—praised as a knower of dharma—to go to the sages as before, affirming his satisfaction with her ascetic practice and discipline.