Shloka 25
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदो5थवाभवत् | शरीरमग्निना55दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता,उसके मनमें तनिक भी उदासी नहीं आयी। मुखकी कान्तिमें भी कोई अन्तर नहीं पड़ा। वह अपने शरीरको आगमें जलाकर भी ऐसी प्रसन्न थी, मानो जलके भीतर खड़ी हो
na vaimanasyam tasyāstu mukhabhedo 'thavābhavat | śarīram agninā dīpya jalamadhye yathā sthitā ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അവളുടെ മനസ്സിൽ അല്പമെങ്കിലും വിഷാദം ഉദിച്ചില്ല; മുഖകാന്തിയിലും മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. ശരീരം അഗ്നിയിൽ ജ്വലിച്ചിട്ടും അവൾ ശാന്തയായി നിലകൊണ്ടു—ജലത്തിനുള്ളിൽ നിൽക്കുന്നവളെപ്പോലെ—മനസ്സിലും മുഖത്തിലും അചഞ്ചലമായി।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights inner steadiness (dhairya) and self-mastery: even amid extreme suffering, a person firmly resolved in dharma does not succumb to despair, and their outward composure reflects inward discipline.
The narrator describes a woman undergoing burning in fire, yet showing no mental sorrow and no change in facial radiance—an image of extraordinary calm, compared to someone standing in water while flames blaze.