Shloka 41
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
सुव्रतं सत्यसंधं च ददौ मित्रो महात्मने । कुमाराय महात्मानौ तपोविद्याधरी प्रभु:,रुद्रर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यां च वृतः प्रभु: । महापराक्रमी इन्द्र और विष्णु, सूर्य और चन्द्रमा, धाता और विधाता, वायु और अग्नि, पूषा, भग, अर्यमा, अंश, विवस्वान्ू, मित्र और वरुणके साथ बुद्धिमान् रुद्रदेव, एकादश रुद्रणण, आठ वसु, बारह आदित्य और दोनों अश्विनीकुमार--ये सब-के-सब प्रभावशाली कुमार कार्तिकेयको घेरकर खड़े हुए
suvrataṃ satyasaṃdhaṃ ca dadau mitro mahātmane | kumārāya mahātmānau tapovidyādharī prabhuḥ, rudrair vasubhir ādityair aśvibhyāṃ ca vṛtaḥ prabhuḥ |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— തപശ്ശക്തിയും ദിവ്യവിദ്യയും ഉള്ള ആ പ്രഭു മഹാത്മാവായ കുമാരന് (കാര്ത്തികേയന്) ‘മിത്ര’നെന്ന സഹചാരിയെ ദാനം ചെയ്തു; അവന് സുവ്രതനും സത്യസന്ധനും ആയിരുന്നു. പിന്നെ ആ ദീപ്തനായ പ്രഭു രുദ്രന്മാരും വസുക്കളും ആദിത്യന്മാരും ഇരട്ട അശ്വിനികളും ചുറ്റിനിന്ന നിലയിൽ നിന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates satya (truth) and vrata (disciplined vows) as defining virtues of worthy companionship and authority: divine power is portrayed as harmonized with ethical steadfastness, suggesting that greatness is validated by truthfulness and self-restraint.
Vaiśaṃpāyana describes Kumāra (Kārttikeya) being honored: Mitra—characterized as suvrata and satyasaṃdha—is bestowed/assigned to him, and Kumāra is shown standing encircled by major classes of deities (Rudras, Vasus, Ādityas, and the Aśvins), emphasizing his eminence and divine recognition.